شعر

         ببخش اگه یادم نبود  خدا فقط مال شماست    وقتی خدای ذهنتون            برای مهربونای هاش                     هزارتا شرط و قصه داشت ببخش اگه حرفی زدم که معنی  هاش  گلایه بود        چون که خدای دل تون                  جایی برای من نذاشت

بایدشایدلجام زد اين حس سركش راوقتي خداي تمنا كنار توستديگر نمي‌توان تقدير را بهانه كردتقدير شاد عشقاحساستنها الهه پاك زمين نبودامشبزمانه عذابي است جاودانشايد كه روز پسين اين عذاب زشتآسان كند تقاص زمين از زمانه رااين آرزوي من خسته و اسيردر سرزمين مادري اما غريب و سرد

خدا كند قطره اشكي باشم كه به شوق تو در گوشه­ ی چشم عزیزی بنشینم و آرام آرام به یادت خاک تشنه را در آغوش گیرم شاید بوی بهشت گیرم

هی علی الصلاهحسین است و ظهر عاشوراو ما که نشنیدیمیانفهمیدیم فریاد زدیمحی علی العزاحی علی البکاءبر طبل کوبیدیم و سنج به هم سائیدیمچرخیدیمو شلوغ کردیمصدای حسین در میان همهمه گم شد؟قصه تکراری نیست؟نهبرعکس کوفیان ما پیش از شهادتش برایش گریه کردیم بعد از ناهار ظهراستراحت می کنیمتا به مهمانی شام غریبان برویم

من دلم می خواهد که بگریم با باد بنویسم با ابر هوس بوسه سرخی به لب خسته باران دارم من دلم می خواد که بنالم چون نور بنوسیم با برگ و بخوانم حرفی از میان نفس سرد دو چشمی زیبا من دلم می خواهد که بسازم سبدی از فردا بنوسیم غزلی از رویا دل من …

شوق سفر ادامه »

آمديمسكوت هم آمدآمديم تا سكوت را بشكنيماما دل نازكمان ترك برداشتو سكوت هنوز پابرجاستمثل سياهي چشمانت